Woensdagochtend zaten we, zoals ondertussen de gewoonte is, samen in de auto. Alleen deze keer niet naar Amsterdam maar nu naar de Belgische Ardennen. Even eruit. Even weg van alles. Even niks. Het weer zat grandioos mee waardoor we vooral buiten geleefd hebben en konden genieten van het uitzicht. Alfred ging mountainbiken. Ik wandelde, fietste een stukje (wat ook met een elektrische fiets eigenlijk niet te doen is daar) en heb lekker zitten lezen.
Vrijdagochtend reden we weer terug naar huis. Rowan had zaterdag zijn laatste wedstrijd van het seizoen en die wilde ik niet missen. Zondag was het wel even bijkomen van dit alles. Maar mentaal was deze week een enorme opkikker. Over het algemeen komt de energie in zo’n behandelvrije week wel weer wat terug. Daardoor ging fysiotherapie ook beter. Wonderlijk hoe veerkrachtig het lichaam kan zijn.

Morgen start ik met cyclus vier. Prik ik weer bloed, lever de 24 uur lang gespaarde urine in, spreek met de arts en krijg ik aansluitend weer de kankerremmende medicatie toegediend. Zo zullen de maanden er de komende tijd uit gaan zien. Drie weken behandelen, één week vrij. Onderbroken met hopelijk twee weken zomervakantie. En als bonus misschien wat vaker weg in de rustweek. Of wat ondernemen met vriendinnen in die week. Of gewoon even thuis aanrommelen. Weg is niet altijd nodig natuurlijk maar het helpt wel. Voor nu was dit oplaadmomentje wel even fijn. Kan ik wel weer drie weken op teren!