Wiebelig

Wiebelig

Ik had bedacht dat het m-proteïne wel eens lekker met een halve punt mocht dalen. Dat moet ik niet denken, het m-proteïne is gelijk gebleven. Stabiel. Ik dook weer in de uitslagen die al binnen waren en die kunnen aantonen of het ergens in mijn bloed begint te wiebelen maar ook die zijn stabiel. Meteen probeer ik het nuchter te beredeneren. Na de eerste sct bleef het m-proteïne langere tijd zonder behandeling op 2 staan. Iedereen kan standaard een beetje in zijn bloed hebben. De arts had eerder al aangegeven dat hoe langer je dit ziektebeeld hebt, hoe ouder en hardnekkiger de cellen kunnen zijn. Eén keer in de maand deze waardes meten is heel veel. Het kan altijd een beetje schommelen, helemaal met die tiende achter de komma. Ik ben gewend aan metingen die twee- of driemaandelijks plaatsvinden. Zonder tienden, alleen afgeronde cijfers. Dan zit er ook net wat meer verschil in de uitslagen. Dus parkeren die handel.
Toch bleef het blijkbaar onbewust knagen want ik kreeg niet één maar twéé offdays. Een beetje humeurig. Een beetje uit mijn doen. En ik heb dat lekker gelaten. Was eigenlijk ook wel even fijn, gewoon een keer niet al te positief aanwezig zijn. De boog een beetje laten veren. Bovendien heeft iedereen wel eens een mindere dag toch?

Vanmorgen was ik in het ziekenhuis voor een eerste consult met de mdl-arts. Wat was het lekker om weer gewoon ‘mijn eigen’ ziekenhuis binnen te lopen. Op de fiets erheen kunnen. Gek hoe je went aan omgevingen, hoe vertrouwd een ziekenhuis kan voelen. Eerst had ik een afspraak voor een medicatiecheck. Die was eng dicht op de afspraak bij de poli gepland. Te dicht, want uiteindelijk ben ik uit de wachtkamer weggelopen omdat ik anders te laat bij de arts zou zijn. In dit soort dingen ben ik dan niet meer wiebelig. Ik meld het wel bij de assistente van de mdl-poli en die reageert lauwtjes. De arts neemt het toch nog wel even door. Na een minuut in de wachtkamer word ik al binnen geroepen. We bespreken het onderzoek, de risico’s en ik vraag het e.e.a. over de invloed van voeding en maagbeschermers. Maar de arts geeft aan dat het langzaam zakken van mijn hb waarschijnlijk aan de behandeling ligt, of dat ik toch ergens in mijn lijf bloedverlies heb. Aan de voeding en de maagbeschermers zal het niet liggen, tenminste, dat is niet een beeld wat hij herkend bij een normaal voedingspatroon. Mooi hoe hij dat verwoordt. Mocht er niks uit het onderzoek komen en de ijzertabletten niet doen wat ze moeten doen, dan krijg ik eventueel nog een dunne darm onderzoek.
Een paar uur later is de afspraak voor het onderzoek binnen. Vier december. Dat schiet al mooi op. Ik krijg dan ook meteen te horen of ze wat gevonden hebben en als er poliepen zijn worden die waar mogelijk meteen weggehaald. En dat alles met een lichte sedatie. Een dag van te voren aan de laxeermiddel en de volgende dag niet eten. Easy peasy. Behalve de halve dag nuchter zijn (de afspraak is om half 2) Daar zal ik wel wat wiebelig van zijn….. ;p

Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *