Archive : oktober

Palliatief

Niet lang na mijn eerste behandeling viel het woord palliatief. Maar ik voelde me niet aangesproken. Dat zijn toch mensen die niet meer beter worden? Oja, dat geldt ook voor mij. Maar ik heb niet de hele dag zorg nodig ofzo. Daarom gooide ik dit woord in de prullenbak. Weg ermee. En door met het leven.
Nu ik met mijn vierde behandeling bezig ben begint het meer te… leven. Ik heb eens bij het inloophuis aangegeven of zij hier iets mee kunnen en dat hebben ze onlangs opgepakt. De eerste bijeenkomst was verhelderend. Samen met andere mensen die niet meer beter worden (je ziet het niet aan ze af) hadden we een gesprek met mensen die zich inzetten voor betere zorg. Eén mevrouw werkt voor betreffende organisatie, de ander is vrijwillig betrokken omdat zij ook ongeneeslijk ziek is.
Toevallig, of niet, was het onlangs de week van de palliatieve zorg en toen ik me inschreef voor de eerstvolgende Hematondag kon ik mij ook inschrijven voor de lezing over palliatieve zorg in Nederland. Het leeft (haha) steeds meer omdat er meer mensen langer doorleven met een ongeneeslijke ziekte. Termen als ‘doorlevers’ en ‘leven tot het laatst’ worden gebruikt om de positiviteit ervan te benadrukken. Dat ik nu meer geïnteresseerd ben in dit onderwerp betekent namelijk niet dat ik het leven niet meer leuk vind. Het is juist meer om te oriënteren wat de mogelijkheden zijn. Waar kan ik zorg of hulp krijgen als ik dat nodig denk te hebben? Wat mag ik verwachten van bijvoorbeeld mijn arts?
Tijdens de bijeenkomst bij het inloophuis blijkt dat ik de laatste jaren geluk heb gehad met mijn zorgverleners. Voelde ik me na de diagnose nogal in het diepe gegooid en was ik hard aan het watertrappelen om boven te blijven, nu is de begeleiding vanaf de diagnose al beter geregeld. Toch hoor ik nog onbegrijpelijke verhalen waarin onbegrip, veroordeling en onverschilligheid de boventoon voeren. Dat ging dan over naasten, vrienden, kennissen, collega’s maar ook van medici. Hoe fijn is het dan dat je nu contact kan zoeken met een instantie die jou graag wil bijstaan?

Onderdeel van de palliatieve zorg kan ook zijn dat je gaat nadenken over wanneer het minder goed gaat. Wil ik mijn uitvaart al regelen? Hoe sta ik tegenover euthanasie? Hoe zie ik het voor me als het moment daar is en het definitief klaar is met behandelen? Allemaal vragen waar ik mee rondloop. En die ik al wel bij mijn huisarts kon neerleggen. Niet uitgebreid maar al sparrend. Het is enorm fijn als je hierin begeleid wordt door mensen met verstand van zaken en die compassie hebben. Voor de omgeving is dit namelijk behoorlijk confronterend. Die willen het feit dat het waarschijnlijk ooit minder wordt liever niet horen. Gelukkig kan ik het er met Alfred wel over hebben. Al is het globaal, hij wordt verdrietig wanneer het gesprek te serieus wordt en dan geven we er weer een gezellige draai aan.

Het is ook makkelijk om het weg te stoppen. Helemaal als je soms kiest voor ‘de dood of de gladiolen’. Zoals ik de afgelopen dagen heb gedaan. Twee kwalificatiewedstrijden van het WK turnen bekeken in Ahoy. Twee dagen achterelkaar. Als ik daar zomaar zou noemen dat ik palliatief ben, zou iedereen me aankijken alsof ik gek was. Op de achtergrond lieve mensen die enthousiast meeleven, snappen hoeveel het kost, hoeveel het oplevert. Dat is enorm waardevol.
Palliatief leven, zoals ik het nu maar even noem, is niet persé iets zwaars. Maar het hoeft ook niet genegeerd te worden. Want soms is het wèl verrekte zwaar. En ik denk dat het een hele mooie stap in onze gezondheidszorg is dat er meer aandacht voor komt. Oók voor de naasten, die meteen meegenomen worden in het hele plaatje.
Ondertussen huppel ik rustig verder, het is tenslotte weer feestweek!

Mank-ementen

Een week en een dag na de beenmergpunctie word ik wakker met een stijve spier in mijn bil. Lopen gaat moeizaam. Nu ben ik de dag na de behandeling niet veel waard en mag ik van mezelf daar ook aan toegeven, dus ik accepteer maar even dat het is zoals het is. Gaat wel weer over. Maar dat gaat het niet. De spier blijft pijnlijk en stijf. Op maandag mail ik de fysio met mijn klachten. Elke dinsdagochtend train ik met haar en/of ze behandelt vastzittende spieren. Maar dit is dusdanig heftig dat ik denk dat wat informatie vooraf wel handig kan zijn.
Ze kijkt, voelt, sluit uit en masseert voorzichtig mijn bil. Als ze de pijnlijke spier omhoog volgt komt ze uit bij het korstje van de laatste punctie. Waarschijnlijk een micro ontsteking waardoor de spier geïrriteerd is geraakt. Eén á twee weken denkt ze. De volgende dag meld ik het aan de verpleegkundige op de behandelpoli. Ze ziet het ook want ik loop als een Geisha. Ze lacht zwakjes en haalt haar schouders op als ik vraag of ze het eerder heeft gehoord. Niet in deze mate blijkbaar.
Het masseren heeft wat geholpen en op vrijdag pluk ik wat onkruid uit de tuin. Maar na een minuut of 5 voel ik de spier weer opzwellen en kloppen. Een paar uur later lig ik weer op de behandeltafel van de fysio. Terug bij af. Ik krijg strenge restricties opgelegd. Kleine stapjes zetten (normaal lopen lukt evengoed niet), één trede tegelijk trap op en af, niet de pijngrens opzoeken. Geen oefeningen doen, dinsdag weer masseren. De dag erna koop ik op marktplaats een wandelstok. Ik loop schommelend om onbewust die spier te ontzien. En daardoor krijg ik weer last van mijn heup. Ik mopper omdat ik mijn behandelvrije week in ga. De week waarin ik nét wat meer kan doen. Meer bewegen, meer activiteit. Maar ik word letterlijk stilgezet. Grote redding is mijn fiets. Dat lukt wel en zo kan ik toch buiten uit de voeten. Stok in de fietstas om naar een bankje te strompelen. Of één ding uit de winkel halen. Iets extra’s lukt niet. Ik zou met mijn ouders erop uit en dat werd thuis een kopje koffie op de bank.
Ik had natuurlijk al op internet gezocht en een duidelijk plaatje gevonden waarop in het rood de plek van mijn pijnklachten wordt aangegeven. Maar ik zoek nu ook maar eens op de betreffende spier in combinatie met beenmergpunctie. AI vindt via Amerikaanse sites dat het een bekende klacht is na een punctie. Vlak onder de spier ligt een zenuw. Door automatische aanspanning als gevolg van een pijnscheut tijdens de biopt kan deze spier cq zenuw geïrriteerd raken. Biedt moed voor de volgende keer….
Gelukkig begint het op te knappen en kan ik het weekend van mijn vrije week iets beter lopen in huis. Daarna krijg ik van de fysio voorzichtige oefeningen om elke ochtend de spier een beetje op te rekken. De wandelstok kan aan de kant en als ik controle heb bij de arts loop ik normaal de spreekkamer in. Als ik mijn klacht meld, schiet hij bulderend in de lach. “Nou, zo grappig was het niet”, zegt Alfred beledigd. “Ze liep met een stok!” Nooit van gehoord, zei de arts terwijl hij wat op zijn toetsenbord rammelt. Volgens de rapportage is de punctie zonder complicaties verlopen. En daar kan ik het mee doen. Ik noem nog om welke spier het gaat, de piriformis-spier. Hij lijkt het te noteren en daarmee is de kous af. Ik had niet verwacht dat hij er iets aan zou kunnen doen, wist al wel dat dit vooral iets zou zijn voor de fysiotherapeut. En nou kan ik best de draak steken met mezelf, met bijkomende klachten, met de hele situatie. Alleen deze keer kon ik toch echt niet meelachen.

Máár…… het gaat weer stukken beter! Ik ben er nog niet, moet nog uitkijken, maar fiets weer lekker door de dagen heen. Eergisteren mijn kleinste rondje in het bos gelopen. Wát een gelukzaligheid!!! Tel je zegeningen. Kunnen lopen is voor mij toch echt wel een cadeautje. De scootmobiel kan op zolder blijven. De wandelstok zet ik naast mijn krukken neer. Een mooie uitbreiding van de collectie hulpmiddelen.
De fysio was vandaag tevreden en ik mocht weer voorzichtig trainen. Tijdens de massage zat ze direct op de plek die nog gevoelig is. Richting het heiligbeen blijkbaar. Lang leve haar vakmanschap! In plaats van enkele weken had dit ook enkele maanden kunnen duren. Ben blij dat ik direct op de juiste plek was hiervoor.

En tot slot het allerbeste nieuws van deze weken. Het m-poteïne is gedaald van 1,2 naar 1! Mede omdat ik nu een lagere dosering carfilzomib krijg voelt dit wel als een feestje hoor!