Wat was de rustweek een feestje! Het voelde als vakantie en ik was ook ietwat euforisch dat ik even niet hoefde. Gewoon thuis zijn en genieten van de dag. Maar zoiets had ik in mijn vorige blog al door laten schemeren.
Op de warmste dag van de week vlogen de jonge koolmezen uit. De halve middag en avond ben ik daar druk mee geweest. Want de eksters hoorden aan het gefluit van de ouders dat de jonkies vliegles kregen. Steeds een stukje verder, steeds een stukje hoger. Een prachtig schouwspel. Eén kleintje was tussen het klushout onder de overkapping gezakt en kwam daar niet meer weg. Dankzij de overduidelijke zoektocht van pa en ma, waarvan één wormen in de snavel had, kwam ik erachter dat er ergens nog een vogeltje moest zitten. Samen met Alfred het kleintje bevrijd en een paar uur later werd hij of zij opgehaald door de ouders. Helaas kregen de eksters toch een jongeling te pakken en heb ik die in de tuin moeten begraven.
Vorige week vlogen Alfred en ik weer naar Amsterdam. Kwart over negen weg en kwart voor vijf weer terug. De planning van het ziekenhuis liet wat te wensen over. Bij de arts bespraken we mijn misselijkheid na de kuur en ik kreeg extra pillen voorgeschreven. De bloeduitslagen die al binnen waren zagen er goed uit. De rustweek had een goede uitwerking op mijn hb, die steeds een beetje meer aan het zakken was. Vol goede moed liet ik weer het levenselixer in mijn aderen lopen en in mijn buik spuiten. Eenmaal thuis mijn bed in waar het in eerste instantie goed leek te gaan. Toch werd ik weer misselijk en toen ik rechtop ging zitten omdat ik éindelijk die extra misselijkheidspil mocht hebben (al vier uur vroeger dan oorspronkelijk volgens recept), kwam de inhoud van mijn maag met zo’n grote kracht omhoog dat ik maar net de drie stappen naar het toilet redde. Het luchtte wel op en na een onrustige nacht bleef er alleen een gevoelige maag en wat weeïgheid over. Volgende week een nieuwe poging met dan volle inzet van alle pillen die mogen.
Ondertussen is het m-proteïne binnen en is er weer een daling! Van 2,2 naar 1,7. Dat het nu iets langzamer gaat is normaal. De hardnekkigste en diepst liggende cellen houden het het langste vol. Bovendien heb ik ondertussen twee rustweken gehad, dus ook iets minder tegengif gehad.
Donderdag is het feest want dan mag ik 45 kaarsjes uitblazen! Heel stiekem was dit voor mij een diepe wens. Die 45 halen. Met name in de beginjaren na de diagnose had ik doelen en wensen om te halen in mijn leven. Dichtbij, zoals een dagje weg of vakantie, en wat betreft de kinderen groot zien worden wat verder weg. Afsluiting basisschool, start middelbare. Misschien examen middelbare van de één en toen dat lukte was ik zo ver in de ziekte dat ik wist dat zelfs het examen van de andere haalbaar zou kunnen zijn. Dat is over twee jaar, als hij en ik tenminste op deze voet doorgaan 😉 . Maar héél toekomst gericht in die beginjaren was de 45 jaar halen. Dat leek voor mij een ongelooflijke mijlpaal. Die wens heb ik nooit uitgesproken, bang veel te overmoedig te zijn. Te veel te willen. Te hebberig. Maar nu? Nu ben ik daar! Het vieren stel ik uit tot een rustweek. Donderdag er maar gewoon stilletjes thuis van genieten met de mannen. De leesbrillen die nu overal slingeren vind ik irritant en tegelijkertijd zó grappig! Alsof ze expres laten zien dat ik écht ouder mag worden. Laat over vijf jaar die Sarah maar pontificaal in de tuin komen!
