Whoehoe, weer een behandelvrije week! Wat heb ik hier naar uit gekeken! Op mijn ‘wat te doen’ lijst voor deze vrije week staan ondertussen meer dan twintig punten. Variërend van reiskosten declareren tot aan de keukenkasten schoonmaken. Maar los van de klussen die ik kan doen is het vooral een zaligheid om gewoon even niet te hoeven. Hoewel ik natuurlijk eerder zo’n weekje heb gehad voelt het nu toch alsof ik een marathon achter de rug heb. En een adempauze krijg tot de volgende begint. In mijn hoofd huppel ik nu door de dagen heen. Alleen is het nu ook behoorlijk warm. Heerlijk smeersel voor mijn botten maar qua energie lever ik in. Desondanks geniet ik wel van deze lome dagen. Al mag het van mij ook wel een tandje minder hoor.
Zondag aan het einde van de ochtend beland ik bij een buurvrouw, die een straat achter ons woont, in de tuin. Aan het begin van mijn ziektetraject kwamen we haar en haar man tegen in het ziekenhuis. Hij was al jaren ziek en is uiteindelijk na negen jaar met de kanker gestorven. Zij is altijd heel belangstellend gebleven. Met name ook richting Alfred, als mede-mantelzorger. Ik spreek haar voornamelijk op straat als we elkaar tegen komen. De laatste tijd had ik wat minder energie daarvoor. En zij begrip. Regelmatig kom ik langs haar huis als ik met de hond wandel en als ze in haar voortuin zit zwaaien we naar elkaar. Deze keer had ik tijd en energie. Ze pakt een stoel, een glas water voor mij en een bak water voor Figo. Na onze verhalen beknopt te hebben gedeeld komen we tot dezelfde conclusie. Tel je zegeningen. Dit is wat warm weer ook doet. Je ontmoet elkaar meer.
Maandag start de facultatieve lesweek van Stijn. De temperatuur is iets gedaald en ik grijp mijn kans om onze lunch-traditie voort te zetten. Tegen half één ontmoet ik hem na een blijkbaar stevige natuurkunde les, op het terras aan de boulevard. Gelukzalig gaat hij zitten en we genieten.
Op mijn lijst staan veel dingen die ik graag wil doen, een enkel ding wat echt even een soort van moet. Zaak is om mijn hoofd koel te houden en me aan te passen aan mijn lijf en de hittegolf. Dit is het moment waar mijn ‘ik ben toe aan all-inclusive in een hangmat onder een palmboom’ uitspraak om de hoek komt kijken. Hangmat: check. Palmboom: olijfboom voldoet ook. All-inclusive: ach, de koelkast zit vol.
Boelkloedig ga ik de komende dagen de hitte trotseren. En mijn lijstje. Blij dat ik uitgerekend deze week niet misselijk in mijn bed hoef te liggen. De frequentie van het schrijven ga ik weer op twee weken zetten. Onderhand beginnen de weken op elkaar te lijken en als ik meneer Kaktus begin te citeren, wordt het tijd voor een beetje zelfinzicht 🙂
