Het is gelukt hoor, mevrouw zat in haar behandelvakantie in San Remo! De heenreis was net zo pittig als de startdag van elke nieuwe cyclus. Alleen is uitgeput zijn van een reis naar een fijne bestemming toch wat bevredigender.
De woensdag voor vertrek had ik nog een behandeling. De research verpleegkundige wipte even langs en vroeg of ik antibiotica had meegekregen voor de vakantie. Ik antwoordde dat ik mijn dagelijkse portie gewoon meenam maar dacht al dat ze die niet bedoelde. Ze regelde een recept van een kuurtje voor als ik koorts en of/of longontsteking zou krijgen. Zou wel eerst even moeten bellen voor overleg of ik het mocht innemen. Ergens was het een geruststelling om dit mee te krijgen, je kan het maar beter bij je hebben, maar het was tegelijkertijd ook een weggestopte beer die weer uit zijn hol kwam. Wat als ik ziek word op vakantie. Ik heb niet zo’n zin in een buitenlands ziekenhuis met mijn ziektegeschiedenis. Een aannemelijk risico wat ik bewust aanga. Dus ik heb de beer weer terug zijn hol ingestuurd. Een andere beer kwam eruit toen ik de eerste ochtend op de plaats van bestemming wakker werd. Alfred was weg, wielrennen. Ik kan hem volgen dankzij zijn gps en ineens schoot de angst door me heen dat er iets met hem zou gebeuren. De Italianen zijn dol op wielrennen maar niet zo dol op fatsoenlijke wegen. Nu ben ik wel wat mans, zijn we goed verzekerd, maar heb ik de energie om alles te regelen als Alfred uitvalt? Kan ik er voor hem zijn? Goed, meteen na deze gedachten pakte ik kordaat de beer in zijn nekvel en stopte hem terug bij de rest. Dit is niet hoe je bent Evelien, geen zorgen maken om iets wat er niet is.
Ik genoot van de stilte van het appartement, mijn ontbijtje op het terras onder de palmbomen. De warmte die als een deken om me heen viel. Ik ben er! Ik mailde de verpleegkundige die overleg had gehad over mijn voortdurende misselijkheid. Mijn arts wil me niks anders voorschrijven dan dexamethason. Ik antwoord terug dat een andere arts het over lorazepam had tegen de misselijkheid. Of ik dat niet kan proberen. Verschillende artsen hebben kan ook zo zijn voordelen hebben.
En dan nu de medische wereld achter me laten en lekker genieten van vakantie! Om acht uur zat ik op mijn fiets, sjeesde de steile helling af en begaf me op het vlakke fietspad naar het centrum. Daar fietsend overviel me een triomferend gevoel. Het is me gelukt! Vakantie! Na ruim een uur was ik terug. Amechtig van de helling naar boven. Overbelaste beenspieren. De rest van de dag ben ik er bij blijven liggen. Onder de palmboom.
In de loop van de dagen ging het steeds iets beter. Kon ik iets meer ondernemen. Reed Alfred me met de auto de berg op om één van die heerlijke oude bergdorpjes te bezoeken. Struinen door de smalle straatjes. Veel te veel foto’s maken. Cappuccino’s op idyllische terrasjes. ’s Middags lummelen op het terras bij het appartement, aan het zwembad of op het strand. ’s Avonds spelletjes spelen met alle heren die mee waren.
De meldingen van het VU over nieuwe en verzette afspraken negerend. Nu even niet. Aan het einde van de vakantie komen er berichten van de apotheek die de injecties levert voor de osteoporose. De belafspraak is ingepland. Prima. Op de terugreis zie ik aan het einde van de middag dat ze de levering hebben ingepland. Niet zoals afgesproken in de eerste week van augustus. Nee, op de dag dat we terugkomen. Moet ik toch weer aan het regelen. De lorazepam is voorgeschreven en ligt al een week klaar bij de apotheek.
Moraal van het verhaal? Echt loskomen van het ziek zijn is niet gelukt. Confronterend was het ook om te merken dat ik fysiek en conditioneel zoveel heb ingeleverd. Maar dit krakkemikkige wagentje komt er wel. Dat het laadbakje ongevraagd toch meer belast wordt dan gewenst, is dan maar zo. Met een andere omgeving voelt het toch anders om die weer leeg te halen. Die kuuroorden uit het verleden zijn écht zo gek nog niet!
