Zo, daar zit ik dan weer, thuis op de bank. Omgeven door bossen bloemen, enorm leuk! (ook omdat Alfred nu ziet dat die collectie vazen echt wel handig is 😉)

Deze behandeling ben ik een stuk beter doorgekomen dan de vorige. Ik ben misselijk geweest, heb me na het tandenpoetsen en/of douchen weleens duizelig en zwetend op m’n bed moeten storten, o.a. ’s nachts om antagel gevraagd vanwege enorm pijnlijke maagzuuraanvallen, moeite met eten, dusdanige oversture darmen dat het goed was dat het toilet dichtbij was én ik die niet hoefde te delen, en natuurlijk de slapte en vermoeidheid. Maar desondanks waren er op dezelfde dag ook goede momenten. Waardoor ik puf had voor een praatje, een klein rondje kon lopen, iets lezen of een puzzeltje maken. En dat was tijdens de eerste behandeling niet mogelijk. Door die goede momenten gingen de dagen wat sneller en was het allemaal beter te handelen. 

Ik had het geluk om bij een raam te liggen met uitzicht, dat gaf letterlijk en figuurlijk wat lucht. Want naar buiten gaan mocht niet. En de afdeling af ook niet. Alleen ’s avonds mochten we door de klapdeuren van de afdeling langs de poli lopen. En dan weer terug. Met een mondkapje op. Verder was er, zoals dat gaat in een ziekenhuis, 24/7 beweging. Af en toe het gordijntje van mijn bed dichttrekken gaf wat rust, de koptelefoon die ik meehad ook, maar toch vind ik al die mensen om mij heen heel vermoeiend. Zes wisselende kamergenoten, ieder met hun eigen verhaal. Met de vierde daarvan heb ik twee weken samen gelegen. Gelukkig klikte dat goed. Achttien verschillende verpleegkundigen aan mijn bed, de nachtdienst niet meegerekend.

Alfred mocht één keer in de twee dagen op bezoek komen. Verder niemand. Dankzij de goede momenten kon ik toch regelmatig even videobellen met de kinderen. Dat was moeilijk en fijn tegelijk.

Het thuiskomen vrijdagavond, was heel onwerkelijk. Voelde me een beetje ontheemd. Gewoon weer samen op de bank, de finale van de slimste mens kijken, alsof er niks was gebeurd. De jongens hadden alle aandacht voor me (dat wordt alweer minder hoor), behandelen me heel voorzichtig. De beelden van de afgelopen weken flisten nog door mijn hoofd, ik moet zo’n opname toch echt even verwerken. Maar het gaat goed met me. Nu is het tijd om te revalideren. Wachten tot het eten beter gaat, heel rustig energie en kracht opbouwen. 

Over twee en een halve week ga ik op controle in Utrecht. Wat de kankerwaardes zijn, het doel van dit alles, weet ik dan nog niet. Wanneer wel is ook voor mij nog een grote vraag, waar ik hopelijk snel achter ga komen!

Potverdikkeme, de hele week is mijn temperatuur een beetje aan het schommelen. Soms rond de 38 C. Allemaal prima, gezien mijn lijf hard aan het werk is. Maar gisteravond had ik 38,5 C. En dan gaat zonder pardon het antibiotica protocol in werking. Drie dagen via het infuus. Dus was het gisteravond feest. Verpleegkundige overlegt met zaalarts, zaalarts komt controles uitvoeren en vindt niks. Overleg met de hematoloog. Toch aan het infuus (waar ik niet meer aanzat sinds de sct), bloedafname uit mijn arm, wat pas na de vierde keer lukte, en bloed uit de port a cath. Dan kunnen ze kijken/uitsluiten of er een bacterie in de port a cath zit. En de mededeling dat ik de volgende dag een CT-scan zou krijgen. Rond 23.15 uur kon ik gaan slapen met de wetenschap dat ik waarschijnlijk niet naar huis zou gaan de volgende dag.

Vanmorgen tegen 11.00 uur kwam de zaalarts met een hematoloog in zijn kielzog aan mijn bed. (zaalarts komt overigens elke ochtend) De bloeduitslagen van na de sct zijn goed. De uitslagen van de bacteriekweek kan een paar dagen op zich laten wachten. De scan hoeft toch niet. Als alles goed blijkt te zijn, mag ik zaterdag naar huis. Aangezien ik donderdagavond de laatste antibiotica ga krijgen, vraag ik waarom ik vrijdag niet naar huis mag. ‘Drie dagen observatie is het protocol’, zegt de hematoloog. Ik zou eventueel vrijdagavond naar huis kunnen, maar ze vindt het niet chique om patiënten ’s avonds naar huis te laten gaan.

Chique of niet, eventuele avondklok ten spijt, deze dame gaat -mits het medisch gezien oké is natuurlijk- vrijdagavond naar huis. Het was tenslotte mijn voornemen om het einde van deze week naar huis te gaan 🙃

Vanmorgen hoorde ik dat ik uit de dip raak en waarschijnlijk deze week al naar huis kan! De uitslagen van woensdag gaan bepalen of het die dag wordt, of toch iets later. Nu heb ik steeds aan de arts aangegeven dat ik van plan van was aan het einde van deze week naar huis te gaan, en lijkt erop dat mijn standvastigheid heeft geholpen 🤪.

Later zal ik verslag doen van de afgelopen weken maar ik kan nu al wel zeggen dat ik er deze keer vele malen beter door ben gekomen dan de vorige keer. En dat is winst!

Nou, de stamcellen zitten erin, alles is rustig en goed verlopen. De chemo doet zijn werk, de misselijkheid treedt aan, droge mond en wat minder energie. Gisteren nog 1,5 km door de gangen gelopen en vanmorgen een klein stukje gefietst. Nu moet ik er al niet meer aandenken maar ga het straks nog even proberen.

Rest mij niks anders dan mijn lijf de dip te gunnen en hopen dat de nieuwe cellen wederom op zijn snelst gaan nestelen.

Dit is voorlopig het laatste berichtje, want ook beeldschermen kan ik al minder verdragen.

Tot later!

oja, bedankt voor de post, het papieren bosje bloemen staat te pronken in de vensterbank 😉

Om Alfred een beetje te ontlasten, hierbij het postadres van mijn verblijfplaats. Geheel vrijblijvend uiteraard 😉

Mag t.n.v. Evelien van Beek, kamernummer 19

Wat een dag! Maar ik ben er. Thuis zei ik al wel dat ik niet heel veel tijd zou hebben om te bellen o.i.d. omdat je steeds onderbroken wordt. En dat klopt nog steeds. 

Rond elf uur was ik op de afdeling. Na lang gewacht te hebben op de bloedprikpoli. Wat een drukte daar, voor reguliere bloedafname was de wachttijd 50 minuten. Gelukkig ben ik een speciaal geval (een aantal met mij uiteraard) en was ik na een klein half uur aan de beurt. 
Nu zit ik op een vierpersoonskamer met twee bedden. Een mazzeltje dankzij corona. Mijn eigen plekje bij het raam en de badkamer voor mezelf. Ik vaar wel op rust en stilte en voor mij is dit de beste optie na een éénpersoonskamer. 

De intake is gebeurd, de arts is langsgeweest, de fysiotherapeut (op mijn verzoek), drie keer de voedingsassistente (all inclusive hè), de verpleegkundige vier keer, o.a. om al twee keer de controles te doen (temperatuur, bloeddruk), twee kweektesten afgenomen, een dikker kussen gekregen (het originele kussen was écht geen kussen meer, lijkt wel een hotel hier 😉) en ik heb een siësta van 20 minuten gehad. Het is nu vier uur.

Morgenochtend wordt de porth a cath aangeprikt en gaat de eerste chemo erdoor. Dat wordt een uur gecruncht ijs eten en, met spoelschema’s erbij, zo’n vijf uur aan het infuus. Zodra de eerste chemo erin zit, gaat de verpleegkundige mijn tondeusemoment inplannen. Want dan weten we zeker dat dat niet voor niks is. 

Voor nu scheelt het zeker dat ik dit al eens eerder heb gedaan. En ‘geniet’ ik nog even van het mij goed voelen!

De laatste weken van de eerste behandeling, antwoorde ik iets in de trant van ‘ik ben toe aan twee weken all inclusive onder een palmboom’, als er gevraagd werd hoe het ging. En zo voel ik het nog steeds. Ook Alfred gaf afgelopen week aan dat hij liever vandaag dan morgen de koffers pakte om direct met zijn vieren weg te gaan. En dan doelen we niet op een overvol resort, maar op een wit strand, zacht ruisende golven, hangmatje, rust en verder even nergens aan hoeven denken. Een onbestaand idealistisch plaatje. 

De koffer is wel gepakt. En all inclusive ga ik de komende weken zeker krijgen. Een witte omgeving ook. En die ruisende golven kan ik aanzetten. De palmboom bekijken op internet. De hangmat…. Nou ja, ik heb mijn punt gemaakt denk ik 😎

We hebben fijne weken samen gehad, wel met hier en daar wat spanning voor de komende opname, maar ik ben er klaar voor. Eigenlijk ook heel blij dat het door kan gaan. Gisteren een covidtest gehad en bij geen gehoor kon ik me maandag gewoon melden. Denk niet dat ze nu nog gaan bellen. Dus de sct gaat door!

Eenmaal in het ziekenhuis zal ik proberen nog wat te schrijven. De ervaring van de vorige keer was, dat ik op een gegeven moment geen beeldscherm meer kon verdragen. Mocht ik niks meer van me laten horen, dan ben ik aan toegeven aan het ziek zijn. Geen bericht, goed bericht!

Ach ja, laat ik eens op de feiten vooruit lopen. Vanavond is de toespraak van de premier, de winkels worden nu bestormd, de kappers platgebeld (de jongens waren volgende week hoognodig aan de beurt 😮) en ik zit gemoedelijk met de radio aan bij de kerstboom dit stukje te typen. Want straks is alles zeer waarschijnlijk weer volledig thuis, en dan is er minder ruimte om dat te doen. Evengoed had ik al bedacht om zelf ook maar kerstvakantie van mijn blog te nemen.

Dat ik vorige week geen chemo had en geen dexamethason was een wereld van verschil. Twee heerlijke dagen thuis aangerommeld, i.p.v. naar het ziekenhuis en lamlendig in bed. En dat werkte dit weekend natuurlijk ook door. Met de arts uit Utrecht, die vorige week belde, had ik weinig te bespreken. Het gaat gewoon goed naar alle omstandigheden. Met de sct-verpleegkundige daarentegen heb ik een uur aan de telefoon gezeten. Die tijd staat ook voor die afspraak hoor. We hebben de hele procedure doorlopen wat veel ‘oja’s’ opleverde van mijn kant. Eigenlijk gaat alles nog hetzelfde. Er zijn wat details die nog onbekend zijn, kan alles via de port-a-cath in plaats van een picc-lijn bijvoorbeeld, maar dat is het dan ook. Op het moment van bellen was de bezoekregeling één vaste persoon per twee dagen. Ik vrees dat door de nieuwe regels Alfred alleen mijn was mag komen halen en brengen. En verder mag ik niet van de afdeling af. Dus geen frisse lucht, geen wandeling naar het winkeltje, niet naar de fysioruimte, geen ….  Nou ja, binnen een week zou ik daar evengoed ook de energie niet meer voor hebben. Net als voor beeldschermen. Ik zal proberen de eerste week nog wat te schrijven en daarna is er waarschijnlijk even radiostilte.

Voor nu hele fijne dagen voor iedereen, maak je niet druk, maak het gezellig!

Hoera! De laatste chemo van dit traject is een feit! En daarom staan er bloemen op tafel. Vieren wat je vieren kan. We zijn blij dat het achter de rug is, want de laatste weken ging het toch allemaal wat stroever. De vermoeidheid bleef langer hangen, niet alleen bij mij maar ook bij de rest van het gezin. Het is wel even tijd voor wat meer rust in huis. En voor mij tijd om me nu toch echt te gaan richten op de volgende fase. De stamceltransplantatie.

Helemaal onderin en achterin mijn kledingkast, in het donkerste hoekje, staat een opbergkistje. Met daarin de spullen van de vorige behandelperiode, die nog wel eens van pas zouden kunnen komen. Eigenlijk wilde ik na de eerste sct alles rigoureus wegdoen. En dat is heel wat, want ik ben niet zo weggooierig. Maar ja, levend in de realiteit wist ik dat ik alles nog wel eens nodig zou kunnen hebben, dus kreeg de bewaarkant toch de overhand. Als ik bij het opruimen het kistje weer eens tegen kwam, noemde ik het in gedachten lachend ‘kankerdoos’. ‘Blijf daar maar mooi lang staan.’
In het kistje zitten mijn pruik, de shampoo en conditioner die erbij horen, mutsen voor een kaal hoofd, plastic badslippers voor in de douche, foute sandalen (o zo handig om met blote voeten of sokken aan te schieten), de pillenflat die alweer maanden in gebruik is, badmutsen en een ladyshave. Tja, die laatste. Er wordt geadviseerd om niet te ontharen met een mes, maar met een elektrisch apparaat. Omdat wondjes nu heel snel tot een infectie kunnen leiden. Braaf er eentje gekocht, om er vervolgens achter te komen dat die dingen nog net zo waardeloos zijn als twintig jaar geleden. En dat ik het voor elkaar krijg om me eerder te verwonden met de ladyshave dan met een mesje. Vandaar dat dat onding nog steeds in het kistje zit. Maar goed, ondertussen zijn de mutsen gewassen en heb ik wat andere exemplaren gekocht. Ik ben benieuwd hoe die bevallen straks, want passen op een dikke bos haar is toch anders dan op een kaal hoofd. Dat is het voordeel van iets voor de tweede keer doen. Je weet wat je anders wilt. Leukere mutsen, minder pruik, betere koptelefoon (check, met dank aan een zorgzame Sinterklaas), etc.
Zag ik bij de start van de behandeling nog enorm tegen de sct op, nu lijkt het alsof ik wat meer berusting heb. Zeg ik voorzichtig. Woensdag start de medische voorbereiding met bloedprikken en een hartfilmpje in het UMCU. Door de corona belt de arts i.p.v. een fysieke afspraak, en de volgende dag belt de sct-verpleegkundige. Het boekje met informatie heb ik doorgelezen. Rest mij niks anders dan de komende weken kracht en conditie op te bouwen, goed vitamines en oliebollen te eten en zoveel mogelijk gezelligheid op te zoeken!

Ondanks de goede uitslag van vorige week, was ik wederom niet de leukste thuis dit weekend. Hoewel ik de kuur goed verdraag, valt het me toch zwaar. En dan met name de mentale klachten. Het trillen, de spierzwakte, de vermoeidheid, het is best te doen als ik mijn eigen optimistische hersenpan heb. Maar onder invloed van, is het zwaar. Het duurt ook steeds langer voor ik opknap en dan blijft er nu toch ook op de goede dagen een staartje chagrijn en depressiviteit hangen. Ik voel het, ik weet het maar kan er niks aan doen. Ik probeer het te verbergen maar hoe meer ik mijn best doe, hoe meer energie het kost en hoe erger het soms wordt. 

Vanmiddag belde de arts. Zij was enorm te spreken over het ‘fantastische resultaat’ van de lage m-proteïne. Ook de overige bloedwaardes zijn heel goed. Voor iemand die een chemokuur ondergaat dan. Daarnaast hebben we vooral gesproken over de effecten van de dexamethason. En dat de halve dosering in de rustweek mentaal beter te handelen is, maar wel meer lichamelijke klachten geeft. Deze week is de laatste chemoweek maar ik stond nog niet te juichen. Want volgende week ‘rustweek’, met een halve dosering dexa die me tot wanhoop kan drijven. 
‘Weet je wat’, zei m’n dokter, ‘je doet het zo goed, je bloedwaardes zijn prima, ik geef je die laatste dexamethason cadeau. Die hoef je niet te nemen.’ Whoehoe!!!! Dat is nog eens een verrassing! Volgende week gewoon géén chemo en géén dexamethason! Nu ben ik wel heel benieuwd of er sprake zal zijn van afkickverschijnselen. Maar dat laat ik maar weer gewoon over me heen komen. Woensdag eerst gezellig Sinterklaas vieren, omdat dat mijn beste dag van de week is. Het eerste Sinterklaascadeau is al binnen, dat belooft wat…😉